iTastic

‘Anne? Mag ik een iPad voor mijn verjaardag?’

‘Nee. Dat mag niet. Ik ben niet tegen overbodige luxe, maar een iPad is extreem overbodig.
Het is inderdaad, zoals een andere tegenstander op internet liet zien, een iPhoneNano maar dan zonder de belfunctie. En die iPhone heb jij in je broek zitten, dus ik knip en plak wel even een iFail die je boven je bed z’n werk kunt laten doen… Ga je wel mee als ik m’n eerste iMac ga kopen?’

Ik ga straks ook aan de Apple, want mijn laptop is al vanaf het begin wat ziekjes. Af en toe en soms ook heel vaak weigert het beeldscherm stil te blijven en alles rustig weer te geven. Eerst zag ik dat door de vingers, want stil zitten is ook niet mijn sterkste punt, maar nu wordt het toch zeer frustrerend. Windows en ik hebben ook altijd ruzie. Dus zodra mijn studentensaldo het toe laat verhuist deze laptop naar plaats 2. Op de één of andere manier is er na het tikken van deze zin niks meer van dit ongemak te bekennen. Mannen (want ik houd van het idee dat m’n laptop een man is) luisteren altijd goed wanneer er een ultimatum wordt gesteld.

In de wereld van gadgets zwaait de man nog steeds met de scepter. Van de week werd ik terecht gewezen in de Mediamarkt: ‘Sssst, even stil, dit is mijn territorium.’ Oké, prima. Vrouwvriendelijk was deze mega elektronicazaak inderdaad niet. In het ‘hoekje’ van Nespresso ‘What else?’ was George Clooney nergens te bekennen. En ik heb heus wel een poosje op hem gewacht. Tja, de Mediamarkt. Grijs tapijt, wit gespakte muren en een gipsplafonnetje. Kriebels.

Maar…een blik op de iMac tovert wel een lach op mijn gezicht. Wat een prachtig ding. Treurig dat ik hem niet meteen mee kon nemen. Hij zal ook nooit zoals mijn laptop in mijn bed geraken, daar moeten we dan maar mee zien te leven. Ik neem afscheid en laat een afdruk van lipstick achter op het felverlichte scherm. ‘Tot snel, schatje..’

Mrs Pina Colada

Haute couture en printemps ‘10

De lente komt er weer aan en dat betekent dat de nieuwe modecollecties eindelijk in de winkels verschijnen. Eindelijk, omdat de grote ontwerpers in september vorig jaar natuurlijk al hun collectie showden op de catwalk. Ik ben geen volger van de nieuwste trends, laat staan een trendsetter, omdat ik het zonde vind er veel tijd aan te besteden, maar er over lezen en plaatjes kijken is altijd leuk. Plaatjes zoeken kan ik als de beste, maar ik vergeet het gezever in het bijschrift altijd meteen..dus dat zal ik jullie besparen. Scroll ’nd enjoy!

Mrs Pina Colada

Glamour(d)rama

Wanneer ik op een woensdagmiddag weer de nieuwe Glamour op de mat vind, sluit ik me eerst twee uurtjes van de buitenwereld af en vlij ik mezelf op de bank met een kop koffie. En de Glamour. Even weer genieten van alle mooie plaatjes, interessante nieuwtjes en weetjes, maar vooral van onze geliefde celebs. Ik gier het altijd uit bij het lezen van de rubriek Glamourama, celebrity-nieuws, trends en stijltips. Stijltips? Ik kan in ieder geval nooit stijltips vinden die ik ook zou gebruiken. De rubriek begint deze maand met een foto van Kate Moss met modevriendin en ontwerpster Vivienne Westwood. Kate zou na weer eens een slok te veel op gezegd hebben dat zij als tiener al zakgeld opzij zette om iets van Vivienne te kopen. Ik zal waarschijnlijk boze fashionista’s aan de deur krijgen als ik zeg dat ik Vivienne Westwood een oud vrouwtje met peenhaar en rare kleren vind. Ik sla de bladzijde om en beland bij de Star-trend. Diane Kruger, Demi Moore, Venus Williams en Sienna Miller prijken in een heuse one-piece (ook wel jumpsuit genoemd). ‘Het alter ego van de tuinbroek.’ We verafschuwen de tuinbroek, dus waarom zouden wij dit ding überhaupt wel tolereren? Gisteren liep ik voor een welverdiende shopmiddag in Groningen de Beijenkorf binnen, en heb wel tientallen one-pieces zien hangen. Het is blijkbaar inderdaad hip. Mijn oma zou het een pyjama noemen. Zij vroeg mij gisteravond wat er met mijn broek gebeurd was. ‘Dat is toch geen gezicht kind, je knieën komen er bijna door. Koop een nieuwe.’ ‘Oma, ik heb hem vanmiddag gekocht.’

Hoewel ik vaak mijn handen voor mijn ogen sla bij het zien van outfits van celebs, houd ik wel van Victoria Beckham’s taste of what-to-wear. Her outfits are tight, her outfits are sexy, her outfits are Posh. Keep it simple guys!

Mrs Pina Colada

GaGa, Oh la la

I love her <3

Gooische vrouwen vs. New Kids on the block

“Broodje bakpao jonguh?” Nee, dank u vriendelijk. Ik heb geen problemen met een groot broodje kebab na een wilde stapavond, maar ik ga niet met de Bakpao-trend mee. Omdat dit broodje nu onlosmakelijk verbonden is met een matje, vieze plaksnor en een zweterig wit hemd, krijg ik ‘m niet meer naar binnen. Duimen omhoog voor de echte New Kids, want de sketch is hilarisch, maar de jeugd van tegenwoordig zou toch moeten weten dat het niet gekopieerd moet worden. Dat is niet cool. Dat is niet tof. Dat mag alleen op oudejaarsavond en nieuwjaarsnacht!
Ik was bij het Gooische vrouwen vs. New Kids on the block -feest aanwezig op 31 december. Het moge duidelijk zijn dat ik geen enkele New Kid blij heb gemaakt met een kusje die avond. De beelden spreken voor zich.

Hé, het is oke..

Hé, het is oke..

… om nooit kerstkaarten te versturen maar wel heel blij te zijn wanneer je enkele ontvangt.
… om met je vriendje vuurwerk af te steken terwijl je er eigenlijk niks aan vindt.
… om nog steeds af en toe Pokémon te spelen op je versleten Gameboy Color.
… om tijdens het stappen zo veel mogelijk biertjes van mannen af handig te maken, maar ze toch leeg te gieten in de wc.
… om op zondag de hele dag als een zombie voor de tv te hangen.
… om op je CV te zetten dat je redelijk Italiaans spreekt, omdat je met Eros Ramazzotti mee kunt zingen.
… om een volgestouwde koffer mee te nemen wanneer je een nachtje gaat logeren.
… om ‘Prinses Lillifee-cakejes’ met roze glazuur te bakken op je 19e verjaardag.
… om in paniek te raken wanneer je je mobieltje even niet bij je hebt, omdat je misschien wel een smsje krijgt van die ene leuke jongen.
… om te zeuren dat jongens zo veel gamen terwijl je zelf twee dagen school skipt zodra de nieuwe Sims uit is.
… om My Super Sweet Sixteen te kijken en te hopen dat ook jij een auto krijgt van pap en mam.
… om elke Ducati te kussen die je tegen komt.
… om ook een ‘Hé, het is oke’-lijstje te maken net als al die andere bloggers.

Mrs Pina Colada

Kleine meisjes worden groot.

Over precies één week was ik gisteren jarig. Ik ben dan 19 geworden. Fack, wat oud al weer. Nu zullen enkele vrienden van mij hierom gniffelen; dat zijn dan ook al echt oude knarren. Het is natuurlijk relatief gezien allemaal. Al mijn levensjaren staan bol van geweldige, gekke, nare, mooie en hilarische gebeurtenissen. Sinds vanmiddag flitsen er af en toe momenten door mijn hoofd. Kleine meisjes worden groot. Dolgelukkig was ik bijvoorbeeld, toen ik als dertienjarig meisje mijn eerste Breezer in handen kreeg tijdens een vakantie in Frankrijk van.. mijn moeder, –als ik haar het eerste flesje zelf geef, kan ze ook niet stiekem beginnen met drinken- waar ik haar nog altijd dankbaar voor ben. Ik ben altijd nog een vrij verstandige drinker geweest, al toverde de tegelspreuk die ik laatst ergens tegenkwam: Alles ist relativ, nur Vodka ist absolut, wel een brede glimlach op mijn gezicht.

Vroeger heb ik menigmaal voor tranen in de ogen van mijn lieve oppas gezorgd. Ik heb daar nu nog wel eens spijt van, want het besef komt natuurlijk later. Dat ik als peuter (zie afbeelding) heel ondernemend was en over al op, onder of aan zat en op eigen houtje naar het hertenkampje in de buurt liep kan ik me totaal niet meer herinneren. Of ik ook op eigen houtje thuis gekomen zou zijn blijft voor altijd een raadsel, want die avontuurtjes werden altijd voortijdig afgebroken.
Die ondeugendheid is gebleven. Het uitte zich in de basisschoolperiode in vooral kattenkwaad; de periode op het VWO is dat behoorlijk afwezig gebleven (ook weinig gelegenheid tot kattenkwaad gehad); nu, in mijn studententijd, uit deze eigenschap van mij zich weer expliciet. Laat ik daar verder wijselijk mijn mond over houden.
De basisschoolperiode was een tijd van kattenkwaad, maar ook van snoepjesverkering. Vaak duurden deze bij mij niet langer dan enkele dagen, domweg omdat ik het dan wel weer gezien had. Mijn record staat op zes jaar (in totaal, niet aan één). Respect en veel liefs voor de kanjer die het zo lang met mij heeft volgehouden.

Vanwege mijn vele “snoepvriendjes” was ik al snel vaardig geworden in het spelen van games. Ook sprong ik regelmatig de heg over om Tekken te spelen met mijn buurjongetje. Wow, wat was dat een tijd. De enige game die me in al die jaren echt heeft kunnen boeien is toch wel Tomb Raider. Ik was vijf toen de eerste game van de reeks uitkwam en kreeg hem voor mijn zesde verjaardag. Met klamme handjes en bonkend hart begon ik me een weg te vinden door de sneeuw, de grotten van Peru in. Een tijd later, was ik nog steeds op mijn hoede, maar viel ik over een rand een kamer in boven op een beer, die me meteen genadeloos afmaakte. Na deze hartverzakking heb ik het spel een paar maanden met geen vinger meer aangeraakt.

Ik moet bekennen dat ik de laatst verschenen Tomb Raider nog steeds niet uitgespeeld heb. Ik maak er gewoon geen tijd voor. Toch vind ik haar nog steeds een tof wijf, Lara Croft. Deze week vroeg mijn vader mij van een afstandje, toen ik aan het Msnen was en Lara op de achtergrond van mijn chatscherm prijktte: ‘Heb je een nieuwe foto?’ Ik keek mijn scherm rond maar snapte niet wat hij bedoelde. ‘Ehm, nee?’… ‘Wie is dat dan?’… ‘Lara Croft, dat zie je toch wel?’ … ‘Hm, misschien vind ik wel dat je op haar lijkt.’
Nu is het zo dat hij niet de eerste is die me met deze heldin vergelijkt. Een studiegenootje dichtte mij deze titel ook toe tijdens de survival van het Fysiotherapie-introkamp. ‘Woow, hoe jij over dat touw ging, net Lara Croft.’ Ik mag dan misschien wat trekjes van haar hebben en een beetje op haar lijken, toch mis ik heel duidelijk haar prominente voorgevel bij mij. Ook zou ik, mocht ik ooit voor zulke hete vuren komen te staan als zij, iets meer bescherming aantrekken.

Mrs. Pina Colada

In 2010 ga ik…

In 2010 ga ik…

… een beetje minder eigenwijs proberen te zijn. NOT.
… mijn nieuwe “nummer zoveel” goudvis geen hagelslag voeren.
… geen feestjes meer geven waarna je van het statiegeld chique kunt gaan dineren.
… het oud papier uit 2008 eens aan de straat zetten.
… die bierflesjes opvissen uit de vijver en de prehistorische bewoners van de vijver voeren.
… de bovenbuurman vragen of zijn vriendin nog heel is.
… ook eens onder de bank stofzuigen.
… geen oliebollen eten voor de kerstvakantie.
… geen games meer downloaden om ze 5 minuten te spelen en ze vervolgens net zo snel weer te verwijderen.
… niet meer tevergeefs dromen over een Audi R8.
… Pretty Woman voor de 19e keer kijken.
… de batterijen van mijn achterlamp vervangen zodat de politie niets meer te zeuren heeft.
… daten met Aitor Mateo. Het moet er maar eens van komen.
… niet meer de fiets pakken als ik ook met de bus kan (niet moeilijk doen als het ook makkelijk kan).
… koken zonder elke keer voedsel op de plavuizen te knoeien.
… iedereen waarbij ik eventueel ga overnachten een tandenborstel sturen, zodat ik hem niet meer kan vergeten.
… niet de hoop opgeven dat het in de zomer elke dag 30 graden wordt.
… mij verre houden van Hyves.
… weer zeggen dat ik geen vuurwerk ga afsteken en mij daar aan houden.
… dit lijstje niet opvolgen.

Mrs Pina Colada

Etentje met de Heeren van het Tweede

4:43: Ik loop stap voor stap mijn huisje binnen na een ijskoude fietstocht. De pepernoten maken muziek onder mijn laarzen en een op dat tijdstip misselijkmakende geur van rookworst en stamppot komt mij tegemoet. Niet in staat zijnde de beestenbende te omzeilen vlucht ik maar direct naar boven. Zelfs op de trap worden pepernoten vertrapt.

13:12: Ik schrik wakker. ‘Fack, ik heb nog een beetje op te ruimen.’

13:35: Wat ik beneden aantref, is niet om blij van te worden. Heb medelijden. Snel een ontbijtje/lunch/whatever en de bezem doet het werk (Nou ja, ik ben eigenlijk nog te slaperig om door te hebben dat ik zelf aan het werk ben). Voor dweilen ga ik nooit op mijn knietjes, dus dat gebeurt dan ook met een trekker + dweil. Binnen no-time is de benedenverdieping weer leefbaar.

14:50: Heer Timbaland zingt mij toe. ‘When the cats come out the bats come out to play. In the morning after, the dawn is here, be gone, be on your way.’ True, the morning after kun je maar beter niet aanwezig zijn op de locatie van het feestje.

Het was zeker de moeite waard, jullie zijn altijd welkom, als ik het over zou moeten doen had ik het precies hetzelfde gedaan. Behalve de actie met het kaarsje. Voor de mensen die het niet hebben gezien: dronken als ik was pakte ik het glaasje waarin het waxinelichtje veel te fel brandde door troep, om mijn huisje voor verbrandingsdood te behoeden, iets te goed vast (wie denkt er dan ook nog aan dat het wel eens heet zou kunnen zijn?). Toen de pijnprikkels mijn hersenen eindelijk bereikten had ik het glaasje al een paar seconden vast. Ik typ dit dan ook met een brandblaar op elke vinger.

Nu is het mooi geweest. Aangezien alle drank is op gegaan, moet ik alles declareren. Maar formaliteiten komen volgende week wel, daar heb ik nu geen zin in.

Liefs,
AW

PS : Stefan, ik heb je manchetten gevonden en heb ze weg gedaan. Ik neem niet aan dat je ze wilde bewaren.

Mars + Venus = Aarde

Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus. In 1992 verscheen de eerste uitgave van het boek met deze titel. Nu heb ik het boek van John Gray nog nooit gelezen, maar dit zinnetje zweeft wel regelmatig door mijn hoofd. Het werkt kalmerend, wekt empathie op: Aah, laat ook maar, hij weet niet beter..Hoe vaak heb ik niet gevraagd wanneer mijn gezelschap ‘even’ aan het computeren was, of het mogelijk zou kunnen zijn dat hij nog even terug kwam naar planeet Aarde, om mij een blijk van liefde te gunnen. “Even wachten lief, ik kan mijn mannen niet zomaar achter laten in deze barre strijd.”

Op een dag, miljoenen jaren terug, keken de Marsbewoners door hun telescopen en ontdekten de lieftallige bewoonsters van Venus. Alleen al een glimp van deze wezens veroorzaakten gevoelens bij de Marsbewoners, zoals ze die nog nooit hadden gevoeld. De Marsbewoners werden meteen verliefd, waren vastbesloten Venus te bereiken en verlieten hun thuis. Ze werden met open armen ontvangen. De bewoonsters van Venus hadden altijd al geweten dat deze dag zou aanbreken en gaven de Marsbewoners alle liefde die ze verdienden. Het was magisch. Het samenzijn maakten beide wezens zielsgelukkig. Ze bewonderden elkaar en genoten van hun verschillen. Ze leerden elkaar door en door kennen, maakten kennis met elkaars voorkeuren en behoeften. Het was een harmonisch geheel. Toen kwam planeet Aarde in beeld.

Samen reisden ze naar planeet Aarde, de bewoners van Mars en de bewoonsters van Venus. Na een bepaalde tijd veranderde iets. Beide groepen vergaten hun oorspronkelijke thuis en zagen elkaar nu als een gelijke. Dit is het punt waar het mis ging, mensen. We zijn vergeten dat mannen en vrouwen eigenlijk totaal verschillende wezens zijn.

Professor Michael Dunn heeft onderzoek gedaan aan de universiteit van Wales naar de voorkeur van vrouwen wat mannen en auto’s betreft, meldt de Telegraaf. Ja, geen grapje, wat mannen en auto’s betreft. Kiest de vrouw voor de man met een chique, dure Bentley, of voor de man met een oude Ford Fiësta? Ik hoef niet eens te vertellen wat de uitkomst van het onderzoek was; dat lijkt me duidelijk. Professor Dunn heeft zijn hypothese (en vooroordeel) natuurlijk kunnen bestempelen met: Waar. Ik vraag me af in wat voor slee de professor zelf rijdt.
‘Met zijn onderzoek toont professor Michael Dunn aan dat mannen veel beter bij vrouwen scoren als ze in een chique wagen zitten. Eerder bewees Dunn bij mannen juist het tegenovergestelde. Het uiterlijk van een vrouw is voor hen belangrijker dan in welke wagen ze rijdt.’ (de Telegraaf, wo 25 mrt 2009) Welke sekse is nu het meest oppervlakkig?

Geen van beide. Laten we maar gewoon van elkaars verschillen houden. Het heeft ook wel iets grappigs, een stoere man die met de hele wereld op de vuist gaat om zijn liefje te beschermen, maar ineenkrimpt bij de gedachte een griepprik te moeten halen. Eigenlijk best wel schattig. Doe mij maar zo eentje.

Mrs. Pina Colada